Walang nakapaghanda sa akin sa katotohanang kasabay ng pagkawala ng tanginang taong inakala mong hindi ka iiwan, ay mawawala din ang parte ng sarili mong nabuo at natagpuan mo sa piling niya.
Hinanap ko ang sarili kong iyon
sa tuktok ng isang gusali sa Makati,
sa gulo at takot sa Zamboanga,
sa damuhan sa ilalim ng araw sa Taguig,
sa gitna ng isang pulutong ng tao sa kahabaan ng EDSA,
sa gintong sahig ng mga templo ng Bangkok,
sa ingay ng mga nagiinuman sa CubaoEx,
sa mga dalampasigan ng Boracay,
sa maligamgam na bukal ng Laguna,
sa mga palaisdaan ng Capiz,
sa loob ng isang matandang simbahan sa Aklan,
sa hangin na dala ng taas ng Tagaytay,
sa init ng tanghali sa Cavite,
sa mga alon ng Romblon,
sa himpapawid,
sa gabi,
sa lasa ng kape,
sa lamig ng madaling-araw,
sa bawat bote ng alak,
sa bawat guhit ng pintura sa aking mga daliri,
sa bawat hithit ng sigarilyo,
at sa mga alaala ng aking sarili na nagmumura, lumuluha, tumatalon sa tuwa ----
sa mga alaalang pinuno ng mga imahe mong nakayakap sa akin,
sa mga mabilis na pagdampi ng iyong labi sa aking buhok,
sa mahigpit na paghawak mo sa aking kamay tuwing di mo namamalayan.
Hinahanap ko ang aking sariling nabuo at natagpuan ko sa piling mo.
Walang nakapaghanda sa akin sa hirap at tagal ng proseso.
Walang nakapagturo sa akin kung, putaaaanginaaaa, paano.
Walang nakapagdetalye na sa tuwing pakiramdam ko'y makakapa ko na sa loob ng puso ko ang kakarampot na kasiyahang bubuo dito'y tatangayin agad ito ng hangin dahil sa alaala ng tawa mo.
Ako'y patuloy na titingin sa mundo sa pamamagitan ng patay na mga mata,
dahil ultimong mga liwanag nito'y
nasa mga palad mo pa.
