Saktong isang linggo mula ngayo'y kaarawan mo na.
Unang kaarawan mo simula noong nagkakilala tayo (walong taon na ang nakaraan) na hindi tayo magkasama.
Malamang, unang kaarawan mo din ito na hindi mo 'ko maaalala.
Kaya inunahan ko na ang sakit. Tinitigan ko ng trenta minuto ang profile picture mo na kasama siya. Di ka nga nakangiti, pero mukha namang masaya ka na.
Mukha namang kuntento ka na.
Kaya sa susunod na Sabado, maalala mo man ako o hindi, ibubulong ko sa hangin at sa kawalan ang taos-puso kong panalangin na sana matanggap kong tama ang pagkalas sa iyo --- para sa ikabubuti ko, para sa ikabubuti mo,
Para sa ikabubuti natin.
Simula pa lamang nang pumasok ang Agosto'y plinano ko nang dapat buo ang mga gabi ko kasama ang kung sinu-sino. Pinaghandaan ko na ang araw ng kaarawan mo sa pamamagitan ng pagyayaya sa mga kakilala upang samahan akong magluksa habang, kung saan man kayong dalawa'y kayo'y masaya.
Hindi ako hihingi ng patawad sa patuloy kong pag-alala at pagkapit sa mga hibla mong naiwan sa pagkatao ko.
At sana, sana, balang-araw, mahanap ko na din ang pira-pirasong mga parte ng sarili kong kung saan saan mo ibinato at itinago.
Para naman maitagpi-tagpi kong muli ang sarili ko na hindi pinagdudugtong ng mga pisi mo.
