Hayaan Mo Akong Sambahin Ka

Ako'y nagdadasal,
palapit sa iyo

     

            Habang ang aking mga braso ay unti-unting umiigting
            At ang aking mga kamay ay naglalaro sa hangin,
            Ang aking mga daliri'y natutuksong maging
            Tila nagliliparang dahon sa kanyang
            dibdib.



Ako'y nagdadasal,
palapit sa iyo

       

             Kumakalas, dahan dahan, ang mga salita sa aking isipang pumapatol
             At nagliligalig, sumasayaw, sa tugtog ng kanyang mga ungol
             Oo, totoo na ang pag-iisang ito ang siyang hahatol
             Sa katuparan ng mga panalangin namin sa iyo na inihahabol
             Sa bawat himas at pagkalunod.



Ako'y nagdadasal,
palapit sa iyo

      

             Sa pagdampi ng kanyang mga labi at kanyang paghimas sa aking buhok
             Sa pagdaan ng kanyang dila sa aking leeg at batok
             Ay sa wakas,
             sa wakas,
             Ang aking huling sigaw ika'y mahimok
             Na ako ay iyong pasilipin sa kapiraso ng langit
             na iyong iniaalok.









Kaya't ako'y parating nagdadasal,
palapit sa'yo.

Mabasa Mo Kaya Ito?

Akala mo'y magsusulat pa din ako ng tungkol sa'yo?


Nasabi ko na sa'yo na naubos na ang mga salita. Lahat na ay nasabi, nasulat, naitext, at sa iyo ay naipahalata. Ang ending, sasabihin mo pa din na ako ay madrama.


Akala mo'y magsusulat pa din ako ng tungkol sa'yo?


Eh alam ko namang sa kung anumang isusulat ko ay di ka interisado. Na kahit gaano katotoo ang mga damdaming aking isasatinta, lahat pa din ito'y itatawa mo. Katulad ng lahat ng liham na inabot ko sa'yo ---- pagkatapos basahi'y itutupi muli, ngingiti ka ng konti, at itatabi ito sa kung saan mang patungang maaabot ng mga palad mo.


Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?


Dahil ang bawat salita ay gasgas na sa paulit-ulit kong kakabanggit sa'yo. Dahil ang bawat pangungusap ay inikot-ikot lang ngunit ang landing eh yung dati mo pa ding nababasa at hanggang ngayon para sa'yo ay malabo. Dahil ang bawat liham na parating puno ng pagmamakaawa ay hindi ka pa din napapabago.


Dahil ikaw, at hindi ang mga liham ko, ang totoong makakapagpaisip sa iyo. Ikaw, di ang pagmamahal ko, ang babago sa sarili mo.


Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?


Ngayong pagod na ang mga salita at nahihiya nang lumabas dahil sa di mo pagpansin. Ngayong pagod na ako kakahabol sa'yo at pagbibigay-daan sa mga dahilang di mo naisip na gawing dahilan noon para sa atin (at hindi para sa kanya).Ngayong ang bawat luha na lamang ang matapang na magpakita upang pumalit sa mga salitang nabitin.


Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?













*sabay backread sa mga itinipa at patawang magsasabing "Punyeta, nagsulat pa din ako tungkol sa kanya"*

1/29/2013

11:56 am

Nakakuha ako ng isang mensahe na sumira ng araw ko.
Gumagawa din ako ngayon ng isang mensahe na sasagot sa mensaheng iyon. Ang mensaheng ginagawa ko ngayon ay di lamang para ayusin ang nasira kong araw, kundi para na din masubukang ayusin ang mga darating pa.
Hindi ko alam kung kailan ko ito ibibigay, pero kahit papaano'y nagliwanag ang aking paningin at lumuwag ng kaunti ang aking dibdib. Kaunti lang naman.
Pero dedepende ako sa oras upang ako ay maghilom. Dedepende ako sa oras, hindi sa aking sarili (dahil alam kong magbe-break down talaga ako sa mga di inaaasahang panahon), at mas lalong hindi sa kanya (na tatanggap ng mensaheng ito).
Aasa akong oras ang gagamot sa akin.