Hindi ko alam kung may makakaintindi ng takot na dala sa akin ng gabi, kung kailan ang bawat ideya, emosyon at pakiramdam na aking ibinabaon at itinatago mula sa haring araw ay nagkakaroon ng sarili nilang buhay:
mga galamay na lalabas mula sa aking kaibuturan,
mga ulong may mga bibig na kapag iyong sinilip ay may hindi maarok ang kailaliman,
mga matang nagtitila salamin at ipinapakita ang sakit at hinagpis na parati kong ikinukubli.
Gagapang sila paakyat sa kisame kung saan sila ay sasayaw, magliligalig, maglalaro at magpipiyesta habang ang aking mga mata'y hindi magkamayaw sa pagtanaw sa kanila. Ganyan ang sakit: nais mong hindi lingunin, nais mong hindi tignan, ngunit hindi mo mapipigilang panoorin ang iyong sariling nilalamon, kinakain nito.
Sa kisame, sila'y buhay na buhay, at dadalhin ako sa isang impyernong gabi lamang ang makakapagparanas sa akin: kung kailan ang bawat alaala ng araw ay babalik, susuriin sa kabuuan, at hihimayin, hanggang ang bawat isa sa pinakamaliliit na detalye ay magkakaroon ng kakaibang ibig sabihin, na kung titignan mo sa pangkalahata'y kabaligtaran ng una mong naging impresyon sa nangyari.
Mawawalan ka ng ulirat, malulunod sa kanilang mapanlinlang na pagbabalik ng bawat tinig, bawat salita, bawat himas, bawat kapit, na iyong tinanggap sa buong araw, at ika'y dadalhin sa isa pang dimensyon kung saan ang ibig sabihin ng lahat ng ito ay ang ultimong mga bagay na iyong kinakatakutan.
Nanaisin mong umiyak, umungol, magtago mula sa dilim na sa iyo ay bumabalot, ngunit mapagtatanto mong wala kang kawala dito. Hindi magiging sapat ang pagpapatugtog ng masayang musika, o ng pagbubukas ng ilaw, o ng pagkukubli sa ilalim ng sangkatutak na kumot at unan, dahil hindi ka man nila pisikal na gagapangin ay unti-unting lalasunin ng dilim ang kaunting katinuang naipon mo sa buong araw.
Hindi, oo, hindi mo maiintindihan ang takot na dala sa akin ng gabi.
