"Nagbago daw ako... Ang dami nang nagsasabi."
"Bothered ka?"
"Ang wirdo lang ng pakiramdam... Nagbago nga ba ako?"
"Di naman. Ganyan naman talaga takbo ng utak mo pati ugali mo."
"Mas harsh daw ako. Mas 'di mabait'." Isang kibit balikat. "Their words, not mine."
"Ganun nga. Ganyan ka naman talaga dati pa, mas expressive ka lang ngayon. Mas sinasabi mo na pag may naiisip ka. Basta gusto mo, gagawin mo na. Dati kasi may restrictions ka. Ngayon, pag trip mo, trip mo."
"Does it show? I mean, the change, does it show?"
"Oo. Parang mas mukha ka nang walang pake sa iisipin ng iba. Yung impression naman na kahit may kasama ka o kausap o katawanan tas para kang may sariling mundo, luma na yan. Inborn ata yan."
"Siraulo."
Isang ngiti mula sa kanya.
"Basta ganun. Pero pag kasama kita bumabait ka naman."
Di na lamang ako umimik. Sadya nga sigurong may mga tipo ng kapayapaan na mahahanap lamang sa iilang lugar, o sa piling ng ilang mga tao. Maiintindihan niya iyon kapag ipinaliwanag ko, pero mas minabuti ko nang hindi na lamang sabihin --- tingin ko'y dama naman niya, at ang pagkukumpirma ay pagpapatotoo lamang na, hanggang ngayon, ang tanging kapayapaang kilala ko ay kahit saang kasama at kausap siya.
"At least ngayon, matapang ka na," bulong niya bago humugot ng isang malalim na hithit sa kanyang yosi, at dahan-dahan itong ibinuga.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento