Isang bucket ng yelo

Tinitigan niya ang usok mula sa kanyang sigarilyo.

"Siya yung lasa ng buttered chicken na parati kong inoorder sa inumang parati kong tinatambayan mag-isa. Siya yung lasa noon pagkatapos ng isang mahabang araw. Siya yung kulay ng boses ko tuwing nagsasabi ako ng isang sikreto. Siya yung pakiramdam na nakatanim sa ilalim ng nanginginig kong mga daliri, at yung pakiramdam na sumisibol sa gitna ng aking sikmura kapag naiisip kong wala akong ginagawang tama. Siya yung kawalan na inaaninag ko sa kisame tuwing alas-kwatro ng umaga."

Dinampot niya ang baso ng beer at lumagok.

"Siya yung mga linyang hindi ko magawang isulat. Siya din yung mga linyang inuulit-ulit ko na - pati yung mga salitang sa sobrang gamit ko na ay nagagasgas na. Siya yung lamig sa gabi tuwing 'di ko makapa kung nasaan ang kumot. Siya yung mga gulay na pili ko lang kainin. Siya yung init na 'di ko sinisilungan tuwing naaabutan ako sa tanghali."

"E di siya lahat?"

Napangiti siya ng malamya sa akin. "Parang ganoon na nga. Siya lahat."

"E kumusta ka naman ngayon?", tanong ko, sabay sindi ng sariling istik ng sigarilyo.

"Anniversary dapat namin ngayong Biyernes. Hindi ko nga maaalala kung di siya nagpadala ng mensahe upang ipaalala."

Nilagyan ko ng beer ang baso niyang wala nang laman.

Pabulong niyang itinuloy ang kanyang kwento. "Sabi niya malungkot daw siya. Kung totoo man iyo'y siya lang ang nakakaalam."