“Oist, naalala ko nung nakita kitang nakaupo sa ilalim ng ulan!”
“Aaarghh, those were the days. Wag mo na ipaalala. Sabihin na nating naglaho na yung taong naaalala mo.”
“Siraulo…. Ikaw yun eh. Ikaw na ikaw. Kutusan kaya kita. Sa ganoon ka namin nakilala. Tahimik ka lang naman talaga, tas pag badtrip ka, dun ka lang namin maririnig na nag-iingay kase pumupunta ka sa likuran tas dire-diretsong mura na ang sinasabi mo, hahahaha.”
“Kaya nga wag na. Enough. I was immature. I was stupid. I was self-centered. I was everything a kid with exploding angst was. Tae (sabay malalim na puff sa yosi).”
“You never changed. Wag kang epal.”
“I did. Di mo lang halata. Di mo lang nakikita. Ang panget kase sa inyong mga bestfriends, parati nyong pinamumuka yung vulnerabilities ng isang tao. Napapansin mo yun, pre? When I try to change something or do something different, hala, sasabihin mo hindi ako yun, o di ko kaya.”
“Hindi naman sa ganoon… Ayoko lang na nawawala yung identity mo. Yan ka eh. Wag na tayong magkupalan na gagawa ka ng paraan para magbago ka.”
“O sige, for your arguments sake, I am still immature. Still stupid. Still self-centered. Still that kid with exploding angst PLUS exploding hormones. I tried working my ass off for other people dahil pakiramdam ko yun lang yung paraan para masabi kong may kwenta ako. I started trying to reconcile with my past but I still end up feeling sorry for myself. Ayan, masaya ka na? Masaya ka na na malamang I’m still that shit na sumubok lumayo sa anino mo para buuin pagkatao ko?”
“O, eh ba’t nagagalit ka na? Tsaka ba’t parang pang drama-serye yang dialogue mo?”
“-----”
“Anong nangyari sayo nung umiwas ka na saken?”
“Sumaya buhay ko. I laughed a lot. Parati kong ginagawa yung kung ano yung matripan ko na walang umaangal, na no one looks at me with those eyes na parang naaawa. Naging ako ako nung wala ka.”
“Ikaw ikaw pag andito ako. Tanggapin mo na, ulul.”
“Bestfriend lang kita. Di kita konsensya. Di magkadugtong pusod natin. Di kita kalahati. Wag kang feeler.”
“Harsh mo.”
“Matagal na.”
“Mas sumama ka.”
“Natuto akong lumaban kesa umiyak. Natuto akong panindigan yung sinasabi ko kahit kelangan ko lumamon ng putik. Yung mga ganon.”
“Literal?”
“Gago.”
“Ahahahaha. Eh sa bahay?”
“Eeeergh. Ibang usapan na yan.”
“O diba, ikaw pa din yan, same as you were four years ago.”
“……………….”
“Ano lang kita?”
“Bestfriend.”
“Sure kang kilala mo ko?”
“Oo.”
“Kung kilala mo ‘ko, dapat alam mong kaya di kita pinansin nang ganoon katagal dahil hindi kita kelangan.”
“Ansaket na nyan ah.”
“Pre, sorry ah, pero you are a part of my past na ayoko nang binabalikan. Tapos na. Ako na yun, wala na akong mababago. Hayskul pa ako noon. Bente anyos na ako ngayon. Let me be…”
“Grabe ka…”
“GRABE KA. Kinulong mo 'ko sa kahon noon. Yung taong pinipilit mong ako eh yung taong you made out of me. Di mo ko tinulungan umalis sa lunggang yon. Di mo ko tinuruan na mas maging maayos na tao. It took me years to figure that out - na ginusto mong maging ganoon lang ako para manatili akong dependent sayo. GRABE KA.
Ikaw ang aalis this time, o ako nanaman ulet?”
“Bakit ba kase kelanga-----“
“Bye, BESTFRIEND.”
