Nangangapa

Nagkakaproblema ako ngayon sa paggawa ng dapat sana'y entry ko para sa SBA 2014. May nakapagbanggit sa akin na walang laman ang draft na ginawa ko. Totoo, dinibdib ko ito. Simula noong pagkakataong nalaman ko iyo'y di na ako natigil kakaisip kung saan ko huhugutin yung kilig na kailangan sa akda. Mahirap gumawa ng walang musa. Hanga ako sa kakayanan ng iba. Nangangapa ako ngayon. Kinailangan kong patunayan sa sarili ko kung saan nga ba kulang sa pamamagitan ng pagsulat gamit ang pakiramdam na pamilyar ako --- sa pagiging lunod.

At ang pangangapa ko'y nauwi sa akdang ito.

------------------------------------------------------------------------------------------

Ayokong nakikita yung pangalan niyang nakakalat sa daan, sa bangketa, sa kalsada, at sa lahat ng taong nakakasalubong ko.


Nakikita ko ito sa mga maraming ID,
sa gilid ng bus,
sa isang palangganang bulaklak na ibinebenta sa tabi,
sa disenyo ng mga gusali,
sa tattoo ng babaeng nakasabay ko sa dyip,
sa tshirt.


At sa bawat pagdaan nito sa aking paningi'y kasabay ang pagsampal sa akin ng katotohanang siya ang pinili mo at hindi ako.


At ang bawat segundong lumalabas ang kanyang pangalan sa aking mga inbox ay pagpapatotoong tapos na tayo.


Sinira mo ako. Dinala mo ang katiting kong pagkatao noong pagkaalis mo.


Hawak mo ito sa iyong kanang kamay habang ang iyong kaliwa'y nakakapit sa kanya,


At iniwan mo akong tuliro.


Walang laman.


Anino ng taong dating ako.


Katawang tinanggalan mo ng laman at pagkatao.

Sa bawat letrang itinitipa ko

Walang nakapaghanda sa akin sa katotohanang kasabay ng pagkawala ng tanginang taong inakala mong hindi ka iiwan, ay mawawala din ang parte ng sarili mong nabuo at natagpuan mo sa piling niya.


Hinanap ko ang sarili kong iyon

sa tuktok ng isang gusali sa Makati,

sa gulo at takot sa Zamboanga,

sa damuhan sa ilalim ng araw sa Taguig,

sa gitna ng isang pulutong ng tao sa kahabaan ng EDSA,

sa gintong sahig ng mga templo ng Bangkok,

sa ingay ng mga nagiinuman sa CubaoEx,

sa mga dalampasigan ng Boracay,

sa maligamgam na bukal ng Laguna,

sa mga palaisdaan ng Capiz,

sa loob ng isang matandang simbahan sa Aklan,

sa hangin na dala ng taas ng Tagaytay,

sa init ng tanghali sa Cavite,

sa mga alon ng Romblon,





sa himpapawid,

sa gabi,

sa lasa ng kape,

sa lamig ng madaling-araw,

sa bawat bote ng alak,

sa bawat guhit ng pintura sa aking mga daliri,

sa bawat hithit ng sigarilyo,



at sa mga alaala ng aking sarili na nagmumura, lumuluha, tumatalon sa tuwa ----



sa mga alaalang pinuno ng mga imahe mong nakayakap sa akin,

sa mga mabilis na pagdampi ng iyong labi sa aking buhok,

sa mahigpit na paghawak mo sa aking kamay tuwing di mo namamalayan.





Hinahanap ko ang aking sariling nabuo at natagpuan ko sa piling mo.




Walang nakapaghanda sa akin sa hirap at tagal ng proseso.




Walang nakapagturo sa akin kung, putaaaanginaaaa, paano.


Walang nakapagdetalye na sa tuwing pakiramdam ko'y makakapa ko na sa loob ng puso ko ang kakarampot na kasiyahang bubuo dito'y tatangayin agad ito ng hangin dahil sa alaala ng tawa mo.


Ako'y patuloy na titingin sa mundo sa pamamagitan ng patay na mga mata,


dahil ultimong mga liwanag nito'y



nasa mga palad mo pa.

Heatstroke

Naalala ko ang pag-aninag natin sa isa't isa noong isang gabi nang binalot tayo ng usok mula sa ating mga sigarilyo.

Nakaupo tayo sa labas ng bahay: maya't mayang sumisipol upang tawagin ang hanging hindi naman dumadating upang pawiin ang lagkit na dala ng init.

Tag-araw kahit gabi.

Nakatingin ako sa iyo sa ibabaw ng bunganga ng bote ng alak. Tinititigan ko ang iyong mukha, naghahanap ng kahit isang segundong emosyon sa iyo habang nagkukuwento ka tungkol sa iyong tatay.

Ilang minuto sa loob ng iyong kuwento'y itinuon ko na ang aking paningin sa maliwanag na langit ng gabi. Kaunti na lamang noo'y maniniwala na akong wala ka nga talagang puso dahil ni anumang bahid ng pakiramdam ay wala akong makapa mula sa iyo.

Ilang saglit pa nang mapansin kong tumigil ka na sa monotonong pagkukuwento mo.

"O, tuloy mo lang," giit ko.

Ang isang palad mo noo'y nakatakip sa iyong bibig.

Pagtataka sa biglaang katahimikan at sa palad mong nasa iyong mga labi.

"Sorry," wika mo.

"Anyare sa'yo?"

"Muntik na...." Nagsindi ka ng isang yosi, napabuntong-hininga, sabay tumingin sa langit.

"Sore point ba yung kinukuwento mo kanina?"

"Di naman...." Tumingin ka sa akin, sinisipat mo kung paano ko tatanggapin ang mga susunod mong salita.

"Di naman. Muntik lang kitang sabihang mahal kita nung natigil ako bigla at napansin kong di ka na nakikinig sa akin."

Napasindi ako ng yosi. Isang hithit upang magkaroon ako ng tapang na salubungin ang tingin mo.