"Pero malungkot talaga ako. Totoo."
Nakakabasag ng pandinig ang tugtugan noong gabing iyon. Nakakabasag din ng katinuan ang ilang basong alak at ilang klaseng pulutan na nilantakan natin nang mga oras na iyon. Nakakalito din yung pagsayaw ng mga ilaw sa nagsasayawang mga tao.
Sinabi mong malungkot ka sa pagkakataong iyon --- ikatlong baso na yata natin ng beer na sabi mo'y mukhang may halong gin at sabi ko'y mukhang may halong tubig.
"Malungkot ako," buntong-hininga mo na may kasunod na pagyuko ng iyong ulo.
Hindi ako sumagot noon at sa halip ay natawa na lamang ako dahil ang tumatakbo sa utak ko'y
"Mas malungkot ako sa iyo. Alam kong sobrang lungkot mo pero, seryoso, kung magpupustahan tayo ngayon kung sino ang mas malungkot, mananalo't mananalo ako. Natuto na lamang akong hanapin ang maliliit na bagay na ikasasaya ko sa bawat malungkot na sitwasyong dinaranas ko." Pakiramdam ko'y hindi ko iyon kailanman maipaiintinding lubusan sa iba, sa iyo, kaya pagtawa na lamang ang naging tugon ko.
Noong gabing iyo'y inunahan mo nga ako ng kalungkutan mo.
Malungkot ka.
Naiintindihan ko.
Sapat nang rason para sa akin iyon upang ipagpabalewala ang bawat pagdampi ng iyong mga labi sa aking balikat.
Malungkot ka.
Naiintindihan ko.
Kaya hinayaan na lamang kitang ikulong ako sa mga braso mo.
Malungkot ka.
Naiintindihan ko.
Ramdam ko iyon sa kung paanong nakipagkilala ang iyong dila sa bawat parte ng balat kong makakasalubong nito.
Malungkot ka.
Naiintindihan ko.
Noong oras na iyo'y napagpasyahan kong hindi ko gagawing malaking bagay ang pangangailangan kong dahan-dahang hawiin ang iyong mga kamay tuwing nagiging masyado nang pribado ang mga haplos mo.
Ngayo'y napagtanto kong siguro'y malungkot din ako noon. Minsan na akong naging pamilyar sa pakiramdam na ibinigay mo sa akin noong gabing iyon. Hindi ko maiwasang maalala siya sa iyo --- sa kung paano ka sumiksik sa akin,
sa kung paanong dumaan ang iyong mga ngipin sa aking tainga,
sa kung paano mo hinawakan ang aking mga kamay at tinitigan ang aking mga palad,
sa kung paano ka sumandal sa akin,
sa kung paano mo ako hinihila padikit sa iyo ng walang paga-alangan o pagtatanong,
sa kung paanong ikinubli mo tayo sa isang bula na sa atin lang sa isang lugar na punong-puno ng tao.
Panay ang tingin ko sa iyo noong kahit nakasiksik ka sa aking gilid. Panay ang pagtatanong ko kung ayos ka lang. Nanatiling sa akin ang aking mga palad at daliri, ang aking mga braso, ang aking mga labi, at hindi ko inilapat ang mga ito sa iyo. Mangilan-ngilang beses mo din akong hinila upang yakapin ka, mangilan-ngilang beses mo ding itinungo ang iyong ulo upang mapagtagpo ang ating mga labi, pero hindi ko tinawid ang kahit anong linya noong gabing iyon.
Wala sawa kang nagbibigay at humihingi.
Wala sawa akong tumatanggap at hindi nagbabalik.
Malungkot ka.
Naintindihan ko, kaya nirespeto ko ang espasyo mo.
Nagpakalunod ang hintutuna ko sa dumadagundong na tugtog at malilikot na mga ilaw habang sinusubukan kong maglakad sa isang tuwid na linya sa aking isipan upang mapatunayang hindi pa nga ako lango sa alak. Sa puntong iyon ka nagtanong ng,
"May naaalala kang iba ngayon, ano?"
Dumako ang paningin ko sa mga mesang unti-unti nang napupuno ng tao, sa mga basong nawawalan ng laman at agad din namang napupunan, sa mga magkakasintahang nag-uulayaw sa ibabaw ng mga tore ng alak.
"May naaalala ka ba ngayon?", ulit mo.
Hinayaan kong ang malakas na tugtugin ang sumagot sa iyo.
"Huy, tinatanong kita. May iba ka bang naaalala ngayon?", sabi mo. Nakatingin ka sa akin, may hawak na yosi sa kaliwang kamay, lighter sa kanan.
Oo, alam ko ang itinatanong mo. Malinaw ko itong narinig simula pa noong unang sambulat mo.
Hindi na ako makakatakas.
"Oo," sagot ko. Sinamahan ko ito ng isang malamyang ngiti upang pawiin ang kung anumang kainsu-insultong epekto ng katotohanang ito sa iyo (kung mayroon man).
Tumango ka, sinindihan ang iyong yosi, tumingin sa paligid bago muling sumandal sa akin. Noon ako napabulong ng isang
"Puuutang ina" kasabay ng pagtatanong sa sarili kung hindi ba magbabago iyon --- na lahat na lamang ba ng bagay ay mananatili sa anino ng mga alaala niya, at hindi ko na mararanasang lubusan nang walang memorya niya.
Maga-ala una na ng umaga nang lumabas tayo. Niyaya kitang umakyat ng Tagaytay noon din. Gusto ko sanang pag-usapan natin ang kalungkutan, at sasabihin ko sa iyong kailangan mong makinig sa akin dahil may mga bagay namang napag-aaralang ikutan o takasan sa paraang iba sa nakasanayan at ginagawa mo.
May pasok ka ng alas sais ng umaga. Walang Tagaytay na naganap.
Nakasakay na tayo pauwi. Kahit ang drayber ay nalito din kung bababa ba tayo pareho sa EDSA tulad ng sabi mo, o ikaw lang ang bababa dahil uuwi ako sa amin gaya ng sabi ko.
Hindi ko mapilas ang paningin ko mula sa iyo noon, kaya't humantong ako sa malaking desisyon na halikan ka. Isang malaking desisyon na ako ang unang lumapit sa iyo upang ilapat ang aking mga labi sa iyong bibig.
Ikaw ang unang taong hinalikan ko sa loob ng dalawang taon.
Ikaw pa lamang ang hinalikan ko maliban sa kanya.
Magkalasa nga kayo --- Marlboro Red, alak, pagnanasa at malalim na gabi. Parehas kayong agresibo. Parehas kayo ng paraan ng pakikipagsayaw ng mga labi at dila.
Nang kumalas ako sa iyo, naging sementado ang desisyon kong uuwi ako noon din. Magiging kasalanan ko sa sarili ko kung sasamahan kita noon at mangangakong walang mararamdamang kahit na ano.
Hindi ako magaling sa kahit anong kaswal.
Hindi ako marunong ng kahit anong kaswal.
Binabaybay na natin ang EDSA pero hindi ka pa din sumuko sa pamimilit sa akin. Nagliparan ang mga poste ng ilaw sa labas ng bintana. Nawala sa paningin ko ang mga bus at sasakyang nakasabay natin sa daan. Inabot ng dalawa mong kamay ang aking mukha upang paglapitin muli ang ating mga labi. Hindi ko makakalimutang nakatingin ka sa akin na parang ako ang may kakayahang bawasan ang kalungkutan mo sa gabing iyon. Hindi ko makakalimutang tumingin ka sakin na parang ang mga labi ko ang sagot sa tanong na kung bakit hanggang ngayon, mag-isa ka pa din, mag-isa pa din ako,
kung bakit malungkot pa din tayo.
Pababa ka na nang hinalikan kita sa huling pagkakataon. Saglit kong naibuhos lahat ng nararamdaman ko noon. May mga emosyong umapaw na hindi dapat. May mga umawas na hindi ko na dapat pa ibinigay. May tumiing sa dibdib ko gayong sabi ko'y kontrolado ko ang sitwasyon, kontrolado ko ito.
Natakot akong dagitin ang katiting na liwanag na ikaw.
Natakot akong simulan ang alam kong alanganin.
Natakot ako sa walang kasiguraduhan ng kung anumang mayroon sa atin.
Sinasabi ko sa iyo ngayon, 'di ako tatawid nang ako lamang mag-isa. 'Di ako tatawid nang 'di ka kasama. 'Di ako tatawid kung alam kong pagkatapos ng ilang hakbang ay bibitaw ka din.
Kaya pinalaya kita noong gabing iyon.
Pinakawalan kita noong gabing iyon.
Malungkot ka.
Malungkot ka lang.
Naintindihan ko.
Inintindi ko.
Pero mas malungkot ako.
