Nakatitig ako sa iyong mukha at humahanap ng anumang guhit ng pagkadismaya.
Wala akong nakita.
Halos isang taon din tayong hindi nagkausap.
Mabilisang dumaan ang aking paningin sa iyong mga pisngi at mga braso, tinatantya kung namayat ka ba, naghahanap ng kahit anong senyales na pinuno ka ng kalungkutan.
Mukhang naging maayos ka naman. Mukhang masaya ka naman.
"Kwento ka," simula ko. Tumingin ka sa akin. Itinaas mo ang isa mong palad. "Sandali lang," sabi mo. Hinahabol mo ang iyong hininga dahil nagmadali kang puntahan ako.
Iniangat ko ang aking baso at tinikman ang inorder kong mojito. Pakiramdam ko'y hindi sapat ang isang baso para sa gabing ito.
"Kamusta?," tanong mo, kasabay ng isang mabilis na ngiti.
Gusto kong humugot ng yosi pero naalala kong iniiwasan ko na nga palang manigarilyo. Pagkatapos ng mahabang panahong pag-iwas ko sa iyo, pumayag din akong tumambay tayo.
Sasalubungin kita at ang mga tanong mo sa paraang nais ko, sa paraang alam ko.
Tinitigan kita ng diretso. Naghihintay ka ng sagot ko (na alam nating dalawa'y magdidikta ng magiging mood natin sa gabing ito).
Bumunot ako ng isang buntong-hininga sabay sabing, "Nagkaroon ng tayo para maging kayo sa huli."
Nasipat kong pumintig ang mga daliri mong nakabalot sa bote ng beer pero nanatili kang kimi, nakatingin sa akin, at hindi nagsasalita.
Napatingin ako sa langit. Umaalingawngaw sa katahimikan sa pagitan natin ang mga salitang aking binitawan.
Tangina, galaw galaw,
nasa dako mo na ng korte ang bola.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento