Wala na akong makwentuhan ng mga walang kwentang bagay

Ipinatong ko ang aking bag sa mesa at nakatayong naghihintay ng kahit anong pares ng mata ng kung sino sa mga serbidor na mapalinga sa kung nasaan ako nakapwesto. Nang may nahagilap akong atensyo'y sumenyas ako na puntahan ako.

Iniabot sa akin ang menu, at porket kabisado'y ngumiti na lamang ako at nagsabing, "Isang order ng Chicken in the Basket tas isang San Mig Light." Tumango naman si Kuya: mabilisang naglista sa notepad na bitbit niya bago pumasok at maya'y maya'y lumabas muli upang abutan ako ng isang bote ng beer, isang baso at isang bucket ng yelo.



May dalang katahimikan ang paglagi sa mga lugar na pamilyar ka.



Umupo ako't hinugot ang aking telepono - sumagot ng ilang mga mensahe, mabilisang kumuha ng litrato, nagpaalam na nasa labas lang ako. Lahat ng ito habang iniiwas ang paningin sa naglilingunang mga ulo ng mga kalalakihang napansin na mag-isa nga yata akong nandito.



Hinintay kong mag-alas siyete - basa ang kalsada, maulap, malamig ang hangin at puno ng amoy ng pinipritong mga ihahain sa mga parokyano.



Habang sinasawsaw ang fried chicken sa gravy na binuhusan ko ng hot sauce ay naisip kita.

Naisip ko kung paano kaya kapag pinili kong ipakilala sa iyo yung mga lugar na naging parte ng aking mga kwento, na nakarinig sa lahat ng mga pagkukumpisal ko, na nanatiling sementado habang yung mundo ko'y nagkalabo-labo.



Naisip ko'ng paano kapag dinala kita dito para maamoy yung hangin, para maramdaman yung ginaw na dumadalaw tuwing alas-otso ng gabi: yung ginaw na pumalibot sa amin, sa akin, sa mga pagkakataong di maarok ang rason ng lahat ng pagaatubili. Naisip ko'ng paano kapag dinala kita dito upang iparinig yung playlist na pinapatugtog nila na kadalasa'y early 2000s hiphop at rnb, habang ngumangata ng liempo at lumalagok ng beer.



Napatanong ako kung makikilala mo kaya ako


sa amoy,


sa tunog,


at sa pakiramdam ng lugar.



Malalaman mo kayang lumalagi nga ako dito? Mapapabulong ka kaya ng, "Oo, ito nga pwesto mo"?







Mapapatingin ka kaya sa kalsada at mapapasabing, "Gets ko na kung ba't madalas kang nandito"?








Agosto 2018

Sampung Dipa

Naroon ka, nakatayo sampung dipa mula sa akin. Nakatingin lamang tayo sa isa't isa, sinisipat kung ayos lang ba ang bugso ng hangin, kung tama ba ang liwanag na dala ng langit, kung sakto ba ang timpla ng oras.



Ito na nga tayo. Nandito na nga tayo.
Sa wakas.



Natawa ako, sabay palukso-luksong lumapit sa iyo - tumigil sa harap mo at humugot ng buntong-hininga. Tumitig sa iyo ng ilang segundo bago ngumiti at bumulong ng,



"Natagalan ka."



Ibinalik mo sa akin ang isang ngiti. "Salamat sa paghihintay."



Bumulahaw ako ng tawa -- tuwang kanina pa kumukulo sa aking kaibuturan at nananakot na lumabas sa pinaka-hindi angkop na panahon: ngayon.



Nagkibit-balikat ako, ngumiti, at inabot ko ang iyong kamay.



"Salamat sa pagdating."

Isang bucket ng yelo

Tinitigan niya ang usok mula sa kanyang sigarilyo.

"Siya yung lasa ng buttered chicken na parati kong inoorder sa inumang parati kong tinatambayan mag-isa. Siya yung lasa noon pagkatapos ng isang mahabang araw. Siya yung kulay ng boses ko tuwing nagsasabi ako ng isang sikreto. Siya yung pakiramdam na nakatanim sa ilalim ng nanginginig kong mga daliri, at yung pakiramdam na sumisibol sa gitna ng aking sikmura kapag naiisip kong wala akong ginagawang tama. Siya yung kawalan na inaaninag ko sa kisame tuwing alas-kwatro ng umaga."

Dinampot niya ang baso ng beer at lumagok.

"Siya yung mga linyang hindi ko magawang isulat. Siya din yung mga linyang inuulit-ulit ko na - pati yung mga salitang sa sobrang gamit ko na ay nagagasgas na. Siya yung lamig sa gabi tuwing 'di ko makapa kung nasaan ang kumot. Siya yung mga gulay na pili ko lang kainin. Siya yung init na 'di ko sinisilungan tuwing naaabutan ako sa tanghali."

"E di siya lahat?"

Napangiti siya ng malamya sa akin. "Parang ganoon na nga. Siya lahat."

"E kumusta ka naman ngayon?", tanong ko, sabay sindi ng sariling istik ng sigarilyo.

"Anniversary dapat namin ngayong Biyernes. Hindi ko nga maaalala kung di siya nagpadala ng mensahe upang ipaalala."

Nilagyan ko ng beer ang baso niyang wala nang laman.

Pabulong niyang itinuloy ang kanyang kwento. "Sabi niya malungkot daw siya. Kung totoo man iyo'y siya lang ang nakakaalam."