Nasabi ko na sa'yo na naubos na ang mga salita. Lahat na ay nasabi, nasulat, naitext, at sa iyo ay naipahalata. Ang ending, sasabihin mo pa din na ako ay madrama.
Akala mo'y magsusulat pa din ako ng tungkol sa'yo?
Eh alam ko namang sa kung anumang isusulat ko ay di ka interisado. Na kahit gaano katotoo ang mga damdaming aking isasatinta, lahat pa din ito'y itatawa mo. Katulad ng lahat ng liham na inabot ko sa'yo ---- pagkatapos basahi'y itutupi muli, ngingiti ka ng konti, at itatabi ito sa kung saan mang patungang maaabot ng mga palad mo.
Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?
Dahil ang bawat salita ay gasgas na sa paulit-ulit kong kakabanggit sa'yo. Dahil ang bawat pangungusap ay inikot-ikot lang ngunit ang landing eh yung dati mo pa ding nababasa at hanggang ngayon para sa'yo ay malabo. Dahil ang bawat liham na parating puno ng pagmamakaawa ay hindi ka pa din napapabago.
Dahil ikaw, at hindi ang mga liham ko, ang totoong makakapagpaisip sa iyo. Ikaw, di ang pagmamahal ko, ang babago sa sarili mo.
Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?
Ngayong pagod na ang mga salita at nahihiya nang lumabas dahil sa di mo pagpansin. Ngayong pagod na ako kakahabol sa'yo at pagbibigay-daan sa mga dahilang di mo naisip na gawing dahilan noon para sa atin (at hindi para sa kanya).Ngayong ang bawat luha na lamang ang matapang na magpakita upang pumalit sa mga salitang nabitin.
Akala mo'y magsusulat pa din ako tungkol sa'yo?
*sabay backread sa mga itinipa at patawang magsasabing "Punyeta, nagsulat pa din ako tungkol sa kanya"*
