Nakikinig ako sa tono mo habang sinasabi mo sa akin kung gaano kalaking pagkakamali ang lahat ng ginawa mo sa akin, na may "tayo" na hindi mo tuluyang maiwan.
Lumipad ang utak ko. Iniwan kang nagsasalita sa tabi ko at dumayo sa parte ng puso kong nagtila yelo na simula nang iniwan mo ako.
Tinanong kita kung sigurado ka bang hindi kita mahihindian, kung seryoso ka bang babalikan natin ang "tayo" at hahayaan ang mga sariling lunurin ng impyernong lumamon sa atin nitong nakaraang ilang taon.
Sabi mo oo.
Na ramdam mong kung may isang pareha man ng mga taong dapat talagang magkasama, iyon ay tayo. Ika mo'y dama mo ito. Alam mo ito.
Hindi ko na din siguro maitatanggi, at kagaguhan kung gagawin ko pa, kung paanong tayo ay parang lastikong bumabalik sa isa't isa kapag dinumog na ng kawalan, kalituhan o ng kalungkutan.
Ikaw lang din ang tatawagin ko sa mga ganoong pagkakataon. Ako lang din ang hahanapin mo.
Hindi ko alam kung mababasa mo ito, pero sinasabi ko sa pagkakataong ito na kayang-kaya kong lumayo sa iyo.
Pinili ko na lamang na hindi gawin.
Siguro'y doon pa lamang, wala na akong dapat pang patunayan.
At maiiwan ay ang tipo ng paguulayaw sa tag-araw, na kapag nainita'y mag-aapoy ----- na maaaring maapula kapag nabasa na sa tag-ulan.
Mahirap ibalik ang tiwala. Mahirap burahin ang mga alaala.
Salamat sa pagsang-ayon na gawin natin ito ng dahan-dahan. Ngunit sa ating dalawa,
Ikaw pa din ang maraming kailangang patunayan.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento