Hilaw

5:09 ng hapon

Dalawa tayong parang tangang nakaupo dito sa labas: nakasilong sa tig-isang pan-lamesang payong na ating panangga mula sa medyo malakas na buhos ng ulan. Noong tinanong ka kanina ng serbidora kung gusto mo bang umupo na lamang sa loob ng restawran dahil umuulan, umayaw ka.

Nakarolyo hanggang siko ang mga manggas ng iyong polo. Sa harap mo’y nakalatag sa mesa ang dalawang tasa, isang basong tubig, at isang walang laman na platito.

“Okay lang ako,” sagot ko sa serbidora noong ako naman ang tanungin niya. Nakita ko sa gilid ng aking paningin na nahuli ng isang segundo sa tiyempo ang pagtapik ng iyong mga daliri sa mesa nang bahagyang narinig mo yata yung sinabi ko. Nagbago ng kaunti ang postura mo; mukhang medyo sumalampak ka sa iyong pagkakaupo.

O siya, sige, guni-guni ko lang iyon.

5:36 ng hapon

Tuloy pa din ang ulan. Patuloy pa din ang pag-arangkada ng mga sasakyan sa kalsadang may walong metro mula sa mesa mo, mula sa mesa ko. Mukhang nakatingin ka sa kanal, pero dahil mahilig akong magbasa ng mga nobelang may mga lalaking karakter na may malalambot na puso’y iniisip ko din na baka ang tumatakbo sa utak mo ngayon ay ang paraan ng pagtilamsik ng bawat butil ng ulan pagkasayad nito sa lupa.

Nakaubos na ako ng tatlong istik ng yosi. Nangalahati na din ang tasa ko ng kape.

6:00 ng hapon

Natalsikan ka ata ng ulan sa mukha.

6:00 ng hapon

Ang bobo ko talaga. Kung di ko pa napansing namumula na ang paligid ng iyong mga mata, di ko pa maiisip na pinipigilan mo palang umiyak.

6:02 ng hapon

Anong gagawin ko? May dapat ba akong gawin?

6:04 ng hapon

Isa na siguro ‘to sa mga pinakamahirap na pagdedesisyon sa bente-kwatro na taon ko sa mundong ito. Pag nilapitan kita upang abutan ng kung ano, o upang sabihan na “Magiging ayos lang din ang lahat”, baka malaman mo nang ilang araw, ilang buwan na kitang pinapanood mula sa mesa ko.

Gusto nang kumawala ng mga labi mo sa pagkakaipit mo sa mga ito.

Baka malaman mong pinapanood kita noong dalawang beses na sabay kayong nagtanghalian ng kasintahan mo sa mesa mo. Baka malaman mong hindi lumagpas sa paningin ko yung dahan-dahang pagdaan ng iyong mga palad sa kanyang itim na buhok, at kung paano ka tumitig sa kanyang mga mata habang may sinasabi siya sa’yo.

Baka malaman mong nakatatak na sa isipan ko yung marahang pagsibol ng ngiti sa mga labi mo tuwing may kausap ka sa telepono – na tingin ko’y siya dahil sadyang kilala ko kung paano ka sumasaya kahit marinig lang ang boses niya.

Baka mas lalong malaman mo na nakita ko kung paanong magtila bumbilya kang napundi noong huling beses na iyong sabay kayong mananghalian. Nang dinampot mo ang kanyang telepono at may nakita dito. Kung paanong marahang namatay ang iyong ngiti at nag-isang linya ang iyong mga labi. Kung paanong, noong pagkabalik ng iyong kasintahan sa tabi mo’y inabot mo sa kanya ang kanyang telepono. Kung paanong natameme siya sa nakita niya, at hindi makatingin ng diretso sa’yo.

Kung paanong nangarag ang boses niya nang magsimula siya ng isang, “Kailangan nating mag-usap….”

6:08 ng hapon

Iiyak mo na yan. Ikaw lang naman ang nandyan sa mesa mo. May dalawang metro naman din ang layo ng mesa mo sa mesa ko. Tayo lang ang nandito, pati ang kalsada. Wag mong isipin yung mga kotseng maya’t mayang dumadaan. Iiyak mo lang yan. Naging masyado kang matapang nitong mga nagdaang araw --- iiyak mo lang yan. Nanatili kang tila bato mula sa iyong mga nararamdaman sa loob ng tatlong linggo mula noong huli kayong nagkita. Nandito naman ang ulan upang itago ang iyong mga luha. Nandito naman akong nagkukunwaring walang nakita. Iiyak mo lang yan.

6:13 ng hapon

Nagtama yung paningin natin. Di ko inasahan yung sakit sa dibdib na mararamdaman ko nang tumingin ng diretso sa akin yung mga mata mo. Parang may pumiga sa puso ko.

6:15 ng hapon

Anong gagawin ko anong gagawin ko anong gagawin ko

6:23 ng hapon

Tuwing akala kong kalmado ka na, nagpapakawala ka ng isang malalim at mala-hikbing buntong-hininga. Sige lang, sabayan mo lang ang ulan sa paglakas at paghina.

Imbentaryo: Siyam na istik ng yosi, isang kalahating tasa ng kape, at ang mga giniginaw kong daliri.

6:24 ng hapon

Ano ba ‘tong ginagawa ko sa sarili ko?

7:00 ng gabi

Araw at buwan ang bibilangin kapag tinanong ako kung gaano katagal na kitang pinagmamasdan, pinapanood yung mga emosyong naglalaro sa iyong mukha, sinisipat yung pakiramdam mo ayon sa tiyempo ng pagtapik ng iyong mga daliri sa kahoy na mesa. Di pa din kita kilala. Kilala ko lamang yung aspeto ng pagkatao mong parati kong nakakasabay tumambay sa kainang ito.

Nakakapagod din pala. Nakakapagod din palang manood lang.

7:28 ng gabi

Napatingin ako sa orasan ko. Petsa na pala. Halos tumila na ang ulan at bumagal hanggang sa ito’y maging manaka-nakang pagpatak ng ambon sa payong sa ibabaw ng ulo ko. Patayo na ako nang makita kong nagpantig ang iyong panga at kumuyom ang iyong mga palad sa isang kamao. Naaawa na ako sa mga labi mo, kanina mo pa kagat kagat ang mga ito.

7:30 ng gabi

Kasabay ng pangako ko sa aking sarili na uuwi na ako ng alas-otso ay ang pagkalampag ng iyong mesa at ang pagtalon ng iyong tasa. “Tama na. Tama na. Tama na,” ang mantra mo sa bawat matunog na pagtapik ng iyong mga daliri.

7:38 ng gabi

Naisip ko, sa pagkakataong ito, na totoong lapitan ka. Hindi bungantulog. Hindi isasama sa listaha-ng-mga-dapat-na-magawa-bago-ako-mag-bente-singko na siguradong di ko naman maisakakatuparan. Yung totoo na.

Kaya isinuksok ko ang aking palad sa bulsa ng aking bag at kumapa ng tatlong piso. Pinakalansing ang mga ito. Kapag mas maraming ulo, pinagbabawalan ako ng kawalan na lapitan at kausapin ka ngayong gabi. Kapag naman mas maraming selyo ---  alam mo na. Syet.

7:39 ng gabi

Selyo. Tatlong selyo.

Syet.

7:43 ng gabi

Ayoko na. Tama na ‘to. Nakatitig ka sa telepono mo. Nakakunot ang iyong noo. Nanlilisik ang namumugtong mga mata. Kagat ang mga labi na di mo na ata pinakawalan simula nang umupo ka kanina.

Anong hinihintay mo? Mensahe mula sa kanya?

Tama na.

Tama na yung wala akong ginagawa.

7:48 ng gabi

Bago pa ako sakluban ng kaba, tumayo na ako at marahang naglakad patungo sa mesa mo. Mukhang inasahan mong gagawin ko nga ang paglapit sa’yo dahil mula nang itinulak ko ang aking sarili mula sa aking mesa’y nakatingin ka na sa akin na nakatingin na din sa iyo.

Tumayo ako sa labas ng silong ng iyong pan-lamesang payong. Di ko inalintana ang kaunting ambon dahil naiintindihan ko na sa panahong ito’y nais mong magkaroon ng sariling espasyo upang itayo ang mga pader sa paligid mo.

Inisip ko nang ang sasabihin ko sa’yo ay, “Maaayos din ang lahat”, pero sa pagkakataong iyong nakatingin ka sa akin, napagtanto kong sa malapita’y mukha kang isang taong nawalan ng laman. Lobong walang hangin. Araw na walang init. Kandilang walang sindi.

Kaya ang dumulas mula sa aking dila ay ang mga katagang,

“Makakahanap ka din ng pag-ibig na mas mahirap pa dyan --- mahirap iwasan, mahirap sukuan, mahirap hindian. Yung pag-ibig na mahirap takasan.”

Katahimikan ang isinagot mo sa akin. Titig at katahimikan.

Tumakbo sa isipan ko yung mga pagkakataong nakita kitang masaya. Kung paanong hindi karapat-dapat yung naging pakikitungo sa iyo at sa inyong relasyon ng iyong kasintahan. Kung paanong, mula sa mesang madalas kong tambayan, ay nasilip ko ng kaunti ang iyong puso’t isipan.

Dahan-dahang kumurba ang iyong mga labi sa isang malungkot na ngiti kasabay ang pagsisimula ng isang serye ng pagtapik ng iyong mga daliri sa mesa. Nanatiling nasa iyong gilid ang kabila mong braso.

Hanggang doon na lamang ang kaya kong sabihin. Hanggang doon na lamang ang masasabi ko. Kasabay ng isang kiming ngiti ay humakbang ako palayo sa iyo.

Kumatok ka ng tatlong beses sa iyong mesa. Malakas. Isang dipa mula sa hangganan ng personal na espasyo mo’y huminto ako at lumingon sa iyo.

Matiim kang nakatingin sa akin.

Nasa likuran ng hintutuna ko ang mangilan-ngilang pagbusina ng mga sasakyan sa kalye, ang pag-aayos ng serbidora sa iniwan kong mesa, ang pagkatuyo ng hangin pagkatapos ng ulan.

Lahat ng iyo’y hindi ko gaanong pinansin dahil lahat ng pandamdam ko ay nakasentro sa sandali kung kailan iniangat mo ang kabila mong braso at inilapag sa mesa ang mga baryang nasa iyong mga palad.

Katabi ng marahan na pagtapik ng iyong mga daliri ay tatlong mamiso

 

na puro selyo.

Dinala ng hangin ang iyong bulong.

“Selyo. Samahan mo daw muna ako.”

Isang nahihiyang ngiti mula sa iyo.

Hindi ako nakagalaw. Nanatili akong parang tangang nakatitig pa din sa’yo, nanonood pa din sa  mga emosyong naglalaro sa iyong mukha, sinisipat yung pakiramdam mo ayon sa tiyempo ng pagtapik ng iyong mga daliri sa kahoy na mesa.

Hinila mo yung upuang walang laman sa tabi mo at kumumpas na lumapit ako, kasabay ng isang nahihiyang ngiti at ng mga salitang, 

“Kahit sandali lang. Kahit sandali lang, iligtas mo ‘ko.”

Isang paanyaya papasok sa personal na espasyo mo. Isang paanyaya upang tumingin sa iyo mula sa loob, at hindi mula sa malayo.

Lumakad ako palapit at papasok sa iyo.