1/29/2013

11:56 am

Nakakuha ako ng isang mensahe na sumira ng araw ko.
Gumagawa din ako ngayon ng isang mensahe na sasagot sa mensaheng iyon. Ang mensaheng ginagawa ko ngayon ay di lamang para ayusin ang nasira kong araw, kundi para na din masubukang ayusin ang mga darating pa.
Hindi ko alam kung kailan ko ito ibibigay, pero kahit papaano'y nagliwanag ang aking paningin at lumuwag ng kaunti ang aking dibdib. Kaunti lang naman.
Pero dedepende ako sa oras upang ako ay maghilom. Dedepende ako sa oras, hindi sa aking sarili (dahil alam kong magbe-break down talaga ako sa mga di inaaasahang panahon), at mas lalong hindi sa kanya (na tatanggap ng mensaheng ito).
Aasa akong oras ang gagamot sa akin.

Tatlong Piso

Sa panahon ng walang kaalaman kung paano magdedesisyon, nakaupo na lamang ako sa dilim, at nakatingin sa ilaw ng kalsada sa labas ng bintana.

Alas-dos ng umaga. Karamihan sa mga pagdedesisyon ko sa buhay ay ginagawa ko sa ganitong sitwasyon at oras.

Ngunit sa panahng ito na naglalaban na ang tama at mali ayon sa pananaw ng iba, pananaw ng aking isipan at pananaw ng aking puso----

Napahugot ako ng tatlong piso.


Pinagmasdan ko ang kintab ng mga ito.


Ihahagis ko ang mga barya sa hangin. Kapag karamihan ay ulo ni Rizal, alam na. Kapag karamihan ay selyo, alam na.


Nakakatawang wala akong hinihintay na mangyari. Walang bumubulong sa utak ko na "Sana ulo...." o "Sana selyo..."


Ang bukas ko ay buong-buong nakasalalay sa tatlong piso.

Last Full Show

Hindi niya alam kung bakit lahat ng pagmumuni-muni ay nagaganap habang, o pagkatapos, ng isang sesyon ng pagpapausok, pakikipagtalik, paglaklak ng alak, o pag-inom ng kape.


Sa pagkakataong ito, naglalakad siya sa kahabaan ng Aurora Blvd., hindi iniinda ang usok mula sa mga humaharurot na sasakyan, at sinasabayan pa ang baho ng lansangan ng paghithit sa kanyang pangatlo nang yosi.



Hindi niya din alam kung bakit sa lahat ng pelikula, Life of Pi pa ang pinili niyang panoorin nang mag-isa sa last full show.


Nakakagambala ang ideya kung mayroon nga bang kaluluwa ang mga hayop. Mas nakakagambala ang ideyang wala sila nito at ang nakikita mo tuwing titig ka sa kanilang mga mata ay ang sarili mong nakasalamin at tumititig pabalik sa'yo.



Nakakita na siya nang mga ganoong tingin. Mga titig mula sa mga tigre, unggoy o elepante sa Manila Zoo. Tinging nasasaktan, natatakot, nawiwirduhan. Tingin ng isang nabubuhay na nakakulong naman.


Nakakita na siya ng mga ganoong tingin. Tingin mula sa mga gumagamit ng droga. Tinging nalilito, nawawala, hindi nakakaunawa. Tingin ng isang taong kahit anong pakikipag-usap ay hindi mo maaabot, maski salita o pakiramdam.


Nakakita na siya ng mga ganoong tingin. Mga pahapyaw na pagdaan ng mga mata ng mga nagbebenta ng ilang oras na aliw. Tinging wala nang magawa, malilikot, nanunuri, nang-eestima, napipilitan, natatawa. Tingin ng mga taong hindi mawari kung bakit hindi sila makaalis sa ganoong sitwasyon kahit anong pilit nila.


Nakakita na siya ng ganoong tingin. Tingin na nakasalamin sa lahat ng mga mata na kanya nang nakasalubong. Tingin na nakikita niya tuwing sinasalubong niya ang sarili niyang pagtitig.


Nakikita niya ang sarili niya sa bawat isang pares ng mata na nakipag-ulayaw na sa kanyang pagtitig. Sarili niya na nawawala, nalilito, nasasaktan, natatawa, napipilitan.











Putangina. Ang nagagawa nga naman ng pag-iisa, oo....